در دلم بغضی هست که نمی ترکد هیچ

 

 

به نام خدائی که جان آفرید       سخن گفتن اندر زبان آفرید

 و گر بنده چابک نیاید زکار    عزیزش ندارد خداوندگار

مرا او رسد کبریا ومنی       که ملکش قدیم  است و ذاتش غنی

اگر طالبی کاین زمین طی کنی    نخست اسب باز آمدن پی کنی

تامل در آیینه دل کنی       صفاتی بتدریج حاصل کنی

مگر بوئی از عشق مستت کند    طلبکار عهد الستت کند

به پای طلب ره به دان جا بری   وزان جا به بال محبت پری

دیشب وقتی تمرین ورزشی طبق معمول ساعت 10 تموم شد.مربی همه رو جمع کرد گفت همه بیائین اینجا جمع شین میخوام پدر مهدی (یکی از دوستان ورزشی من که کمربند مشکی داره) رو در بیارم.ما هم جمع شدیم پیش مربی.ببینیم جریان چیه.

مربی هم رفت از ساکش یه روزنامه تا شده رو در آورد و با خودش آورد.و گذاشت رو زمین.تو دلم گفتم یعنی چی ؟نکنه میخواد معلقش کنه رو روزنامه .

تو همین فکرا ،مات و مبهوت نگاش میکردم.بعد مربی خم شد و روزنامه رو از رو زمین برداشت.

همین طور که همه پیش هم جمع شده بودیم،مربی گفت که اول به سلامتی خودتون دست بزنید.

همه دست زدیم.

بعدش گفت حالا به سلامتی رضا دست بزنید. همین طور خشکم زد.

یه دفعه از لای روزنامه حکم  ورزشی منو در آورد و داد دستم.

بعد دوستا اومدن و تبریک گفتن و همه اومدیم خونه.

تا همین چند وقت پیش که تصمیم گرفتم ورزش رو شروع کنم ،باورم نمیشد که اینقدر سریع بتونم خودمو برسونم.خلاصه خیلی روز  خوبی بود و اولین روز امسال بود که یه افتخار جدید تو زندگیم ثبت شد.از این بابت اول از خدای خوبم بعد از مربی دوستائی که کمکم کردم ممنونم .راستی یه شیرینی هم افتادم که این جلسه باید بگیرم.

خدایا از اینکه اینهمه هوامو داری ممنونم .دیروز از بابت خودم خیلی خوشحال شدم و یه جورائی تو دلم جشنی به پا بود.بیا و این شادی منو کاملش کن.خواهر عزیزم  امروز امتحاناش تموم شد.کمکش کن تا موفق بشه.و از این به بعد مسیر زندگیش رو به رشد بشه وهر روز موفق تر و موفق تر باشه.به گفته خودش خیلی زحمت کشیده .پس جواب زحماتشم بده .

ندانم کدامین سخن گویمت    که والا تری از آن چه من گویمت

به امید موفقیت همه

نوشته شده در یکشنبه هفتم تیر 1388ساعت 22:40 توسط نم نمک سکوتو بشکن زیر لب خدا خدا کن| |