در دلم بغضی هست که نمی ترکد هیچ

دلنوشته 23 آبان 1387 شب ساعت 2 (غم تنهائی)

lilivaman — Tue, 05 Jan 2010 21:20:18 GMT

ببار ای نم نم باران ببار که در شوق بارشت وجود آفریننده ات را میبینم.

بر پر پرواز روحم .بر دیوار نوشته ذهنم.و در لحظات اوج گرفتن قلبم .پرورگارا چرخ گردون ما را هم میگردانت.گاهی وقتا باید دستامو بگیری و منو از این چرخ بیاری بیرون ببری پیش خودت یکم ار این سرگیجه ها کم کنی.لحظاتی که اسمشو جذب میذارم.به یاد پرواز اون شبم لابلای درختان.دل سپردنم به باد.و آغاز زندگی جدیدم.

خدایا خدای من :

((از دست تو نیست ...دلم از دست تو پره...واسه تو هر دم میباره...دیگه اشکای من...طاقت موندن ندارن...نباشی بی تو باز میمرن میریزن...بی تو هر دم میبارن... تو تموم دنیامی...تو تمام حرفامی...تو همه لحظه گرم عاشق بودنی...یه ستاره داره چشمک میزنه از آسمون...داره دلمو میبره یه باره بی نام و نشون...اون ستاره همون چشمای توئه تو آسمون...داره پر پر میزنه دلم واسه دیدن اون))

دیگه چطوری بگم.خدایا دستامو بگیر میخوام من و تو با هم قدم بزنیم.کلی باهم بگردیم.قدم قدم به کنار جدول خیابون که اسمش زندگیه و زیر پام جوی آبه (...)مثل دوران بچگیم میخوام آسه آسه قدم بزنم .بی هدف .چه لذتی داره.اینقدر با با این فسقلی بچه کوچولو ، بازی کنم که دیگه به نفس نفس بیوفته.

روز به روز قدم زدن برای ساختن دنیای بهترم.اما نمیخوام از لحظات جوونیم غافل باشم.

استاد زندگی مرا بیارا به محبت .بیارا به کلام عشق.عشق الهی.پروردگار من چه قدر برایت حرف دارم.بنگر تنهاییم را.بنگر خوب بودنم را.دیگر چه کنم.بیش از این در توان ندارم.میبینی واژه نمیتواند رابطه ام با تو را توضیح دهد.میبینی خودم خنده ام گرفته. هنوز در پاسی از شب مینگرم به آسمان نیل گونت .دستانم به رویت .خدایا برایت بی قالب نوشتم .نوشته ام چارچوب ندارد.بگذار مغشوش بماند.قرار نیست کسی چیزی بداند.تو خود آگاهی .حالا می آم سرمو میذارم رو شونه هات به یادت سر به آسمان میذارم.میبینی امشب داره برف میاد.توی برف لم دادم اصلا سرد نیست.دستام بازه.چشمای ظاهرم بسته اما بصیرتم باز بازه.چه قدر نور چه قدر محبت چه قدر بزرگی تو کی هستی خدایا تمام دروازه های قلبمو باز کردم.

***ورودت مبارک خدای من وای که چه غوغایی امشب بپاست.خوش آمدی.آهای مهر،محبت،صداقت،بزرگی،منش،وفا،خموشی و...همه بیاین یه مهمون ویژه داریم.***

نکنه هوس گریبون دلت رو بگیره نکنه نکنه تا جون گرفت دوباره این دل بگیره

نکنه نکنه اشک ما رو تو هم بخوای در بیاری نکنه حوصلمونو تو هم سر بیاری

سر به سرم بذار سر به سر دلم نذار یه باری از دوشم بگیر مشکل رو مشکلم نذار

زلزله بم

lilivaman — Sun, 03 Jan 2010 22:28:59 GMT

آه آه آه
شب جمعه هوا سرد
توی خونه ی کاهگلی همه جمع
زن و مرد و بچه و پیر و جوون
تشکارو بغل هم مامان چیده بود
برو بچه های مدرسه ای شاد شاد
که دیگه فردا رو بیدار نمیشن ز خواب
بابا بزرگ بچه ها داشت فکر میکرد
تسبیح توی دستش ذکر میکرد
یه جوون اومده بود واسه ی مرخصی
یکی توی تولد بود یکی توی عروسی
بچه طفل شیر خوره توی بغل مامانش
با این حس امنیت که لولو نیاد سراغش
بابای کوچولوها چشاشو باز کرد
پسر بچه هاشو بوسیدو ناز کرد
ولی میشد یه چیزیو تو چشاشون درک کرد
که امشب با بقیه شبا فرق میکرد

یه دفعه همه چی بهم ریخت
زمین خدا با اون عظمتش لرزید
آسمون داشت روی سر بم میچرخید
دیوارای خونه ها داشت از هم دیگه میترکید
از در و دیوارای خونه ها داشت خون میچکید
خونه های بی استخون نشست کرد خوابید
صدای جیغ و داد آه و ناله رو میشد شنید
میشد ترس رو تو چشای تک تکشون واقعا دید
هر کی این صحنه هارو از نزدیک دید مخش پکید
که چندتا بنده ی خدا زیر آوار شدن شهید
هیشکی نمیخواست بمیره چون همه بودن امیدوار
یکی هنوز بود بدهکار یکی دیگه هم گناهکار
روی مشعیت خدا هیچ وقت نمیشه دست برد
اونی که باید زنده بود اون که باید میرفت می مرد

دخترک کوچولو گفت مامان میترسم
بدو دستتو بیا بگیر تو دستم
دویدن با هم سریع رفتن توی حیاط
ولی اجل دیگه به اونا فرصت نداد
پسر بچه های معصوم توی خواب
کل خونه روی سر اونا شد خراب
ولی بابا از اون جون سالم به در برد
پسر بچه هاشو از زیر خاک بیرون اورد
اون با دست خودش اونا رو دفن کرد
از خداوند بزرگ طلب عفو کرد
که ای کاش که منم باشون میمردم
نه اینکه عاقبت من دفنشون میکردم
ولی حالا دیگه دیر شده بابای من
دیگه از این به بعد نمیشنوی صدای من
همش استرس ، صداهای تپش قلب
صدای فریاد و باز و بسته شدن در
یکی میدوید به شرق یکه میدوید به غرب
همه پا برهنه توی این هوای سرد
یکی توی همین ماجرای پر از درد
جون به جون آفرین تسلیم کرد
همه یکی یکی یک و دو و سه و چهار ...
حالا شمارشون رسید به پنجاه هزار

شهر بم با اون همه نعمات
ارگ بم اون مزرعه مرکبات
همه آدمای پر شور و با نشاط
همه با هم دیگه رفتن زیر خاک

بیا خودتو آماده کن واسه ی جهاد
دست بم رو بگیر واسه اتحاد
اگه پول نمیتونی بده دلداری بده
مردم مملکتمونو یاری بده
دستامون میره سمت آسمون
که دیگه زلزله نیاد توی کشورمون
ایرووون

قصه دلها

lilivaman — Fri, 01 Jan 2010 17:51:18 GMT

همیشه عاشق بمان چرا که عشق تو را به خدا نزدیک میکند.همان یاد خداست که احساس تنهائی نخواهی کرد .خدایا منو ببخش.من نمیخواهم موجود یا موجوداتی را به مرز نیستی بکشانم.چون من عاشق همه آدمهای عاشقم.

دلنوشته =چرا؟ من که بی چتر بودم؟

lilivaman — Thu, 31 Dec 2009 15:57:18 GMT

تیک تاک ،تیک تاک یعنی دقیقه ،یعنی تو ،یعنی من یعنی اوج رسیدن به معبود .یعنی پرواز تا بیکران.گل از گل بودنش گوید من از من.که تو منی و من وجودی هستم که وجودم را از دمیده شدن تو در وجودم با هستی در آمیختم و تو شدی همه کسم.آری تو عشق نهانی.آن عشق که گویا اشک نیز این دل واماندگار را درمانی نیست.به خداوندی خدا دلم شکست .دلم شکست وقتی در اوج خواستن دیدم که غریبه ترین غریب این شهر باران زده ام.تو کجا بودی وقتی که حتی باران نیز با من سخن میگفت؟

کجا بودی که حتی لبخند لبانم به خمیدگی و شوریدگی به سان شاخه ای تشنه ز بی آبی ،بدل شد؟

تو کجا بودی که حتی واژه واژه روحم از شوق نگاهت تا آسمانها پرواز میکرد؟

تو کجا بودی وقتی که حتی پرستو هم جواب سلام مرا نمیداد؟کجا بودی ؟کجا بودی؟

ای از نمیدانم کجا برخواسته؟

کجا بودی وفتی بی صدا این بغض فرو خورده نیز نشکست ؟

دیگر این روزگار حتی نشانی از بی نشانی تو نیز برایم نگذاشت که من بیایم و تو را بینم وبا فریاد گویم :

"در دلم بغضی نیست که تو بفهمی نیز"

کجائی ای نغمه ناجور که سخن استاد شاملو شده رفیق بی کسی لحظه های فراق؟:

"سکوت سرشار از سخنان نگفته است ، اعتراف به عشق های نهان و شگفتی های بر زبان نیامده

در سکوت حقیقت نهفته است ، حقیقت من و تو ..."

خداحافظ ای شعر شبها

کسم خدا بود

lilivaman — Tue, 29 Dec 2009 20:01:41 GMT

کسی مرا نساخت
خدا ساخت
نه آنچنان که کسی می خواست
که من کسی نداشتم
کسم خدا بود
او بود که مرا ساخت
آنچنان که خود می خواست.....

در درون من خسته دل ندانم کیست که من خموشم و او در فغان و غوغاست(تولد عشق)

lilivaman — Mon, 28 Dec 2009 21:50:18 GMT

سلام خدای خوب و مهربانم

روز به روز که بیشتر میگذره بیشتر عاشقت میشم.چقدر قشنگی ؟چقدر زیبائی ؟انگار کلمات برای بیان احساسات من ،جلوی مقام خدائیت حکم وصف گلستون زیبائی رو داره که سازنده و نگهبانش توئی.میخوام برم جیغ بزنم فریاد بزنم تا تمام عالمت با فریادهای من جمع شن. میخوام بگم یک لحظه دنیا ایست.کوهها،موجودات،آسمان ها،دریاها،زمین و زمان "عاشقم".میخوام از همین جا پرواز کنم تو دنیای عشقت آسمونها رو فتح کنم میخوام بشم همون ماهی کوچولوئی که ته آب ،آب بازی میکنی لحظه ای نیست که اسمتو روی لبای کوچکش فریاد نزنه.میخوام بشم یه فرشته ،فرشته ای که با چوب جادوئیش دست به هر کجا بزنه ،هر رنجی اونجا باشه از بین بره.میخوام بشم یه پرنده ،تا جون دارم بیام بالاها بالاها ببینم دیدن دنیا از اون بالاها چه حسی داره.

تو کی هستی ؟تو چی هستی؟اسمتو چی بذارم که همه واژه ها جلوی مهرت کم میارن.به درگاهت سر تسلیم فرود میارم.

امروز روز خاصی بود.یه روز که از صبحش که پا شدم با روزای دیگه فرق داشت.موقعیتی که واسم پیش اومد.لحظه هایی که گذروندم ،صحنه هائی که دیدم.وای دیگه واقعا نمیدونم چی بگم.دارم وارد چه مرحله ای میشم؟گاهی وقتا سنگینی سکوت ،هم لذت بخشه.گاهی وقتا باید دید ودید ودید تا فهمید.

انگار از عبور شیشه ای دل آدمها میشه به سایه سار کوهسار تلنگری زد بی آنکه حتی نغمه ای به گوش برسه.

امروز با عشق خندیدم ،با عشق لرزیدم ،با نگاه از بند نفس رها شدم،با عشق گریستیم ،با عشق زندگی کردیم،با عشق بوسیدیم،با عشق بوئیدیم و بر ماه بوسه فرستادیم تا به یادگار بماند تا دمی بعد کنار ساحل به هنگام غروب بوسه هایمان را پس بگیریم ویکی شویم.

امید که با لطف تو ،گریه های عشق به خنده های وصف ناپذیر تبدیل بشه.

حالا سکوت ،حرفایمان را گفتیم ،خدایا هستی ؟خدایا شنیدی ؟باش خدایا باش ....کمکون کن هر دوتاییمونو

با توام

ای لنگر تسکین !

ای تکان های دل !

ای آرامش ساحل !

با توام

ای نور !

ای منشور !

ای تمام طیف های آفتابی !

ای کبود ارغوانی !

ای بنفشابی !

با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین !

با توام

ای شادی غمگین !

با توام

ای غم ! غم مبهم !

ای نمی دانم !

هر چه هستی باش !

اما کاش ...

نه ، جز اینم آرزویی نیست :

هر چه هستی باش !

اما باش !

رفتن پیش محبوب و نذر رسیدن به عشق پاک (من از وقتی در بند بودم آزاد شدم)

lilivaman — Sun, 27 Dec 2009 09:57:18 GMT

همه جا صدای حسین و ابوالفضل پر شده و منم در خلوت خودم با چشمانی که نظاره گر اون انسانهاست که نذری دارن و یا برای پر کردن پوچی ها و نیمه های گنگ درونشون وتغییر در افکار و رفتارشون توی این مراسم شرکت میکنن.

الان بیرون بودم ومراسم عزاداری و آتش زدن خیمه ها رو نگاه میکردم ،یک طرف چهره پیرمردی منو جذب خودش کرد که دلش شکسته بود و میخواست اشک بریزه اما دیگه اشکی هم براش نمونده بود.چند شب پیش توی تلویزیون مجری اخبار گفت :توی این روزها اگه دلتون شکست یادی هم از ما کنید.

امروز بعد از دیدن صحنه های مختلف از زندگی انسانها و اینکه ببینی که انسانهائی که هر روز از جلوشون میگذری و هیچی ازشون نمیدونی چطور توی این روزها نیمه های پنهان خودشون رو آشکار میکنن،دلم شکست.آدم ها رو نگاه میکردم و در درونم سفر میکردم به تمام خاطراتم.تمام خاطرات تلخ و شیرینی باهاشون زندگی کردم.

وقتی صدای احمد یک دست که نوحه خون هیئته رو میشنوم تمام سلولهام به جنبش میافتن.یاد اون دورانی که لابلای همین دوستان وبا صدای همین آدمها توی مراسمشون شرکت میکردیم و یاد دورانی که پدر خودم شده بود بانی هیئت و الان که باز مثل هر سال هنوزم همون انسانها هستند و مراسم رو سرپا نگه داشتن.

قلبم به لرزه افتاد وقتی احمد میخوند: ای عجب مهمان نوازی میکنی /با کلام الله بازی میکنی

نمیدونم بعضی انسانها کی میخوان یاد بگیرن که با نشونه های خدا بازی نکن و برای جلو بردن اهداف خودشون استفاده نکنن.

نمیدونم چرا وقتی انسانها وقتی به جائی میرسن ،همه چیز رو فراموش میکنن حتی یادشون نیست که روزی تبدیل میشن به همون پیرمردی که گوشه هیئت توی دریای درونش غرق بود.

وای خدایا ببخش منو به خاطر هر کار اشتباهی که کردم.اگه دلی رو آزردم اگه پامو کج گذاشتم

اینقدر بهم فهم بده که جهل و حماقتی که خیلی از انسانها رو در بر گرفته باعث نشه من از یاد تو غافل باشم.

کمکم کن بهتر زندگی کنم.درست تر تصمیم بگیرم.و اگه خواسته ای ازت داشتم و بهش نرسیدم اینقدر بهم صبر بده تا بتونم درک کنم که حتی سختی ها هم نعمت های تو هستند.

نذرمو ادا کن اگه فکر میکنی درسته سال بعد همین موقع اگه دم و بازدمی بود،در دنیای زمینی تو،در کنار کسانی که دوستشون دارم باز سعی میکنم بهتر باشم با یاری تو رفیق تنهائی من.خدای بزرگ و بخشنده من .

گاهی وقتا آدم به اشک ریختن احتیاج پیدا میکنه.گاهی وقتها لحظه هائی هست که همونطوری که خنده شادت میکنه گریه هم باعث شادیت میشه.الان همون لحظه ای که من بهش "نیاز" دارم.بغض سنگینی وجودمو گرفته .من خدای خودمو توی شادی بارها پیدا کردم اما گهگاه هم برای وصالش هم شده باید اشک عشق ریخت

فقط خدا قاضی است آموخته هایی از گوهری که پدرم شد

lilivaman — Wed, 23 Dec 2009 20:13:18 GMT

امشب شب خیلی قشنگی بود.نشستیم باپدرم گپی زدیم در مورد زندگی و گذشته ها.من جوان حول سخنان گرم پدر آروم گرفته بودم.لابلای حرفاش حرفای جالبی بهم گفت که یکیش یه بحث فلسفی خیلی عمیقه که قبلا خیلی در موردش فکر کرده بودم.اینکه هیچ انسانی حق حکم دادن نداره.

بهم یاد داد حتی وقتی در بند کسی یا کسانی هستی ،و گرفتاری و دیوارهای سیم خاردار اطرافت رو گرفتن باز به شخصیتت احترام بگذار و طرفدار آزادی اندیشه باش.

نکته بعدی هم در مورد محکوم کردن کسانیه که بیگناهن اما قانونی که انسانها سازنده اش هستند محکومشون میکنه و کسانی که خودشون رو قاضی میدونن و درس محکوم کردن دیگران رو خوندن،به راحتی مدیون نفس در بند خیلی از انسانهای مظلوم هستند.

جائی از حرفای قشنگش اشاره ای کرد به چشمان بسته انسانها به حقیقت و اینکه حتی اکر تمام چشم ها بسته باشند چشمان خدا بازند.

و در آخر هم سطح کردن خویشتن با دیگران و داشتن فروتنی حتی در بالاترین حد انسانی باعث محبوبیت خواهد شد.

مفهوم زندگی=عشق

lilivaman — Tue, 22 Dec 2009 22:37:18 GMT

بالاترین حس طبیعی انسان دوست داشتنه پس همیشه دوست داشته باش

او را بردارید وبرای هزاران ستاره تکه تکه اش کنید و او آسمان را چراغان خواهد کرد آنچنان زیبا و درخشان که تمامی جهان به شب سلامی دوباره خواهند داد.

همه چیز و همه کس رو ببخش همین حالا ببخش.همه ما قراره یه روزی پرواز کنیم.

دور و بر من پر از عشق محبته دوستانم خانواده ام صلح

ما از اون چیزی که ما رو رنج میده می آموزیم به همون اندازه از چیزی که باعث شادی وخوشحالیه

مراسم مو کشون و کتک خورون با دمپائی از آنشرلی با موهای خوشگل

lilivaman — Mon, 21 Dec 2009 21:37:18 GMT

وقتی به یه نفر میگی برام بخون نمیخونه میره واسه مجید میخونه .

وقتی به یکی میگی عکس بده نمیده باید همین کار را با او کرد اینقدر موهاشو کشید که بعدش اونم با دمپائی ابری بیاد سرخ و کبودت بکنه.